اين باغ، در بستري كوهستاني و در دامنه‌ی جنوب كوه بينالود و رو به دشت نيشابور واقع شده است. اين باغ از سمت جنوب به جاده نيشابور - مشهد اتصال مي‎يابد. از نيشابور، حدود 24 كيلومتر و از مشهد، حدود 100 كيلومتر فاصله دارد. اين مكان به عنوان مكاني مقدس از سابقه‌ی طولاني برخوردار است.  اين باغ را زماني به شاپور كسري و زماني به حضرت علي (ع) و سپس به حضرت رضا (ع) نسبت داده‎اند. وجه تسميه ‌ی باغ، با توجه به وجود سنگي سياه است كه جاي دو پا بر آن نقش بسته است.

مي‎گويند سال 200 هـ.ق حضرت رضا (ع) كه از مدينه عازم مرو بودند، در اين مكان توقف كرده و چون خواستند با خاك تيمم كنند، آبي جاري پديد آمد. اين وقايع مهم، اين مكان را به مكاني مقدس و ايمن براي زايران در كنار مسير مشهد تبديل كرد كه در دوره‎هاي مختلف مجموعه‎اي ميان راهي شامل: كاروانسرا، آب‌انبار، حمام و مكان‎هايي جهت اطراق زائران و مسافران، در حاشيه‌ی خيابان شكل گرفت.

شكل اصلي باغ كنوني در دوران صفوي و به دستور شاه عباس اول احداث شد و در دوره‌‌هاي بعدي در زمان شاه سليمان صفوي و در دوران ناصرالدين شاه قاجار، مرمت‎هايي جهت حفاظت و احياء باغ صورت پذيرفت. آخرين مرمت و بهسازي مجموعه‌ی مذكور در سال 1350 توسط سازمان حفاظت آثار، آغاز شده و تا به امروز ادامه دارد و به شماره 236 در فهرست آثار ملي ايران به ثبت رسيده است.

اين باغ، به عنوان بخش اول اين مجموعه با مساحتي برابر 1 هكتار، به صورت مربعي با ابعاد 100*100 متر و با دو ساختمان قديمي در موقعيت مركزي آن، مهمترين عنصر اين مجموعه است. اين باغ منطبق با شيب كوهپايه‌ ی بينالود در سه سطح، با اختلاف ارتفاع 5/1 متر از يكديگر شكل گرفته است. در هر سطح، دو كرت بزرگ با درختان كاج وجود داشته كه در دوره‎هاي بعد درختان چنار، گردو، و توت جايگزين بسياري از درختان كاج شده است.

آبياري باغ از طريق دو قنات، كه قنات اولي، قنات اصلي از سمت بالاده و قنات دوم از سمت پايين‌ده كه در ميانه‌ی باغ به قنات اولي مي‎پيوندد صورت مي‎گيرد كه در حال حاضر قنات دوم جايگزين چشمه‌ی اصلي (چشمه حضرتي) مي‎باشد. سردر وردي باغ با پلكاني در دو طرف در خارج از مجموعه به فضاي محصور باغ مرتبط مي‎شود و با آبنمايي در مركز و كرت‌هاي درختكاري شده به بقعه منتهي مي‎شود.

در بالاي باغ دو كرت كه استخر بزرگي در ميان آن است وجود دارد كه آب پس از ورود به استخر، توسط جوي‌هاي باريكي به 4 حوض هشت‌گوش دور بقعه هدايت شده و توسط آبنمايي در محور مركزي به حوضچه‎هاي بعد انتقال مي‎يابد. پوشش گياهي باغ درختان چنار، كاج، توت، گردو و زبان گنجشك مي‎باشد كه در ميان اين درختان، گونه‎هاي درختان چنار، كاج و توت كهنسال به چشم مي‎خورد.

- منبع:

·     حیدری، فاطمه؛ ایرانی بهبهانی، هما، «آشنایی با باغ قدمگاه نیشابور»، وب‌گاه همشهری آنلاین، تاریخ مشاهده: 20/12/1388. به کوشش ققنوس شرق، «باغ قدمگاه نیشابور»، ابرشهر: دانشنامه نیشابور، اسفندماه 1388.